மெல்ல மெல்ல
பூக்கும் பூ.
பிடித்து
தள்ள தள்ள
அல்ல...

கலர் சாக்பீஸ், சென்ட்டு ரப்பர், பூ போட்ட பென்சில்
இதில் ஏதேனும் ஒன்று போதும்
அன்றைய தினம் அதீத சந்தோஷத்தில் கழியும்...
இப்பொழுது எங்கேயோ தொலைத்துவிட்டேன்.

குரங்கு பெடல் அடித்துக்கொண்டு
அதுவும் அரை பெடல்
அடித்து சைக்கிள் கற்க்கும்
சிறுவனின் முகத்தை
பார்க்கையில் தெரிகிறது,
அவன் வெறும் சைக்கிள் மட்டுமே ஓட்ட கற்க்கவில்லை . . .

ஒவ்வொரு வீட்டு பரண் மேலும்
அப்ப்டியே இருக்கிறது,
மறந்த எவ்வளவோ நினைவுகள்.

அதிகாலை ஒளியில்
ஜன்னல் ஒற்றடைகள்
பூக்களாய்...

குழந்தை,
தன் அப்பாவின்
முகத்தில் அடித்துக்கொண்டு
விளையாடுகிறது.

கண்ணீர் வரும் அளவு சிரித்துவிட்டு
நன்பன் சொன்னான்,
ரொம்ப சிரிக்கிறேன் பயமா இருக்கு...

அண்ணே, இட்லி எவளோ?
ஒன்னாரபா
...
வக்கிட்டா?
இல்ல, போதும்.

பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் என் பைக்கில்
துணி காயப்போடுகிறார்கள்,
சீக்கிரம்
வேலைக்கு போகவேண்டும்.

பழைய சாமான் தள்ளுவண்டியில்
உடைந்த பொம்மை,
எங்கோ குழந்தை வளருகிறது.